จากรอยน้ำตา สู่วิถีโค้ชระดับโลก: แด่ ‘เดฟ เคลเมนต์’ พ่อผู้เป็นแรงบันดาลใจของ ‘พอล เคลเมนต์’
BK8 – ภาพจำของพ่อ: ถ้วยรางวัลแห่งชีวิตที่ประเมินค่าไม่ได้ – แทงบอล
ห้องทำงานของ พอล เคลเมนต์ เต็มไปด้วยของสะสมที่บอกเล่าเรื่องราวชีวิตในวงการฟุตบอลอันน่าทึ่ง ตู้กระจกใบใหญ่เรียงรายไปด้วยเหรียญรางวัล ถ้วยแชมป์ และเสื้อพร้อมลายเซ็นจากความสำเร็จที่เขาได้ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ คาร์โล อันเชล็อตติ ในฐานะโค้ชให้กับสโมสรยักษ์ใหญ่อย่าง เชลซี, ปารีส แซงต์-แชร์กแมง, เรอัล มาดริด และ บาเยิร์น มิวนิค
ที่นั่นมีถ้วย แชมเปี้ยนส์ ลีก จำลองจากปี 2014 รางวัลผู้จัดการทีมยอดเยี่ยมประจำเดือนของพรีเมียร์ลีกสมัยคุม สวอนซี หรือแม้แต่รางวัล แมน ออฟ เดอะ แมตช์ ที่ ดิดิเยร์ ดร็อกบา มอบให้เพื่อแทนคำขอบคุณ และล่าสุดคือหมวกแก๊ปสีเหลืองคานารีอันเป็นเอกลักษณ์จากทีมชาติบราซิล ที่เขากำลังเตรียมทีมสู้ศึกฟุตบอลโลก
แต่ทว่า… ของที่ระลึกที่ล้ำค่าที่สุดสำหรับพอล กลับเป็นสิ่งที่ “เดฟ” พ่อของเขาทิ้งไว้ให้
เดฟ เคลเมนต์ คืออดีตฟูลแบ็กจอมแกร่งของ ควีนส์พาร์ค เรนเจอร์ส (QPR) ชุดประวัติศาสตร์ที่ต้องอกหักพลาดแชมป์ลีกสูงสุดให้กับความแข็งแกร่งของทัพ “หงส์แดง” ลิเวอร์พูล ในเกมนัดสุดท้ายของฤดูกาล 1976 อย่างน่าเสียดาย เสื้อทีมชาติอังกฤษหมายเลข 2 ของพ่อถูกใส่กรอบแขวนไว้บนผนังอย่างทะนุถนอม พร้อมกับหมวกทีมชาติ (Caps) กำมะหยี่สีน้ำเงินอมเขียวทั้ง 5 ใบที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในตู้กระจก
ฮีโร่ในความทรงจำ และวันที่โลกทั้งใบแตกสลาย
“ความทรงจำที่ผมมีต่อพ่อมันค่อนข้างเลือนราง” พอลในวัย 54 ปีรำลึกความหลัง “สิ่งที่ผมจำได้แม่นคือการไปสนามซ้อมกับพ่อ นั่งรออยู่ข้างสนาม… พ่อเป็นคนบ้าการออกกำลังกายมาก เขามีรูปร่างที่กำยำสุดๆ ซึ่งนักเตะสมัย 50 ปีก่อนไม่ได้เป็นแบบนี้กันทุกคน เรย์ วิลกิ้นส์ เคยเล่าให้ผมฟังว่าตอนเป็นรูมเมตกับพ่อในแคมป์ทีมชาติ พ่อจะชอบชวนทำวิดพื้นตลอดเวลา จนเรย์ต้องร้องขอว่า ‘เดฟ ให้ฉันได้พักเถอะ!'”
แต่แล้วในเช้าวันหนึ่งของปี 1982 โลกของเด็กชายพอลวัย 10 ขวบก็เปลี่ยนไปตลอดกาล เขาตื่นขึ้นมาพบกับความวุ่นวายในบ้าน ก่อนที่ปู่จะบอกข่าวร้ายที่สุดในชีวิต… พ่อซึ่งเป็นฮีโร่ของเขา ได้จากโลกนี้ไปแล้ว
“ผมสับสน ไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น” พอลเล่า “เพื่อนของครอบครัวมารับผมกับ นีล น้องชายวัย 3 ขวบ ไปสวนสัตว์ลอนดอน ผู้ใหญ่คงอยากให้เราออกไปให้พ้นจากความวุ่นวายและพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ ผมเดินเตร่ไปรอบๆ สวนสัตว์ด้วยความมึนงง ตอนเด็กคุณไม่เข้าใจมันหรอก แต่พอโตขึ้น คุณจะเริ่มเข้าใจมันมากขึ้นทีละนิด”
มุมมืดของวงการลูกหนังที่ไม่มีใครพูดถึง
เส้นทางค้าแข้งของเดฟในช่วงท้ายเต็มไปด้วยขวากหนาม จากนักเตะตัวหลักของ QPR และทีมชาติอังกฤษ เขาถูกขายให้ โบลตัน ก่อนจะย้ายไป วิมเบิลดัน เพื่อดิ้นรนหนีตกชั้นในดิวิชั่น 3 ค่าเหนื่อยน้อยลง แฟนบอลบางตา และที่เลวร้ายที่สุดคืออาการขาหักในปี 1982 ซึ่งทำให้เขากังวลว่าอาชีพค้าแข้งกำลังจะจบลง
สองเดือนต่อมา ในวัย 34 ปี เดฟถูกพบว่าเสียชีวิตในแฟลตของพ่อตา โดยเจ้าหน้าที่ชันสูตรระบุว่าเป็นการจบชีวิตตัวเอง
ในยุคนั้น ปัญหาสุขภาพจิตในวงการฟุตบอลแทบจะเป็นเรื่องที่ไม่มีใครพูดถึง แม้แต่ในปัจจุบัน พอลยอมรับว่าวงการนี้ก็ยังมีตราบาปบางอย่างอยู่ “สภาพแวดล้อมของฟุตบอลอาชีพมันยากลำบากมากสำหรับคนที่กำลังเผชิญกับปัญหาเหล่านี้” พอลกล่าวถึงแรงกดดันมหาศาล ทั้งเรื่องความกังวลในอาชีพ อาการบาดเจ็บ และพันธุกรรมทางครอบครัวที่ถาโถมเข้าใส่พ่อของเขาในช่วงเวลาสั้นๆ
สานต่อความฝันในเส้นทางที่ต่างออกไป
พอลเติบโตมาพร้อมกับคำถามมากมายที่ไม่มีคำตอบ แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือ เขาอยากเจริญรอยตามพ่อในโลกของฟุตบอล แม้จะรู้ตัวดีว่าฝีเท้าไม่ถึงขั้นเป็นนักเตะอาชีพ แต่เขาก็มุ่งมั่นในเส้นทางสายโค้ช
จากครูสอนพละในโรงเรียนมัธยม พอลไต่เต้าจากการเป็นโค้ชพาร์ทไทม์ในอะคาเดมีของเชลซี สู่การเป็นผู้จัดการทีมในพรีเมียร์ลีก และก้าวไปถึงการคว้าแชมป์ แชมเปี้ยนส์ ลีก ควบคู่ไปกับยอดกุนซืออย่าง อันเชล็อตติ
“มันน่าทึ่งมาก” พอลพูดถึงเส้นทางของตัวเอง “พ่อคงจะภูมิใจในตัวเรา นีล น้องชายของผมก็มีเส้นทางค้าแข้งที่ดีกับ เวสต์บรอมวิช พ่อคงภูมิใจที่ลูกชายทั้งสองคนมีอาชีพที่ดีในวงการฟุตบอล และภูมิใจในทุกสิ่งที่แม่ทำเพื่อพวกเรา”
เมื่อครบรอบ 50 ปีที่เดฟลงประเดิมสนามให้ทีมชาติอังกฤษ และการรำลึกถึงทีมชุดประวัติศาสตร์ของ QPR สโมสรและสมาคมฟุตบอลอังกฤษ (FA) ได้จัดงานเชิดชูเกียรติให้กับเขาอย่างสมศักดิ์ศรี เป็นเครื่องยืนยันว่าผลงานและชื่อเสียงของ เดฟ เคลเมนต์ จะถูกจดจำตลอดไป
พอลเปิดดูวิดีโอเก่าๆ ของพ่อบน YouTube ที่สะท้อนให้เห็นทั้งความเป็นผู้นำ ความคิดที่ก้าวไกล และที่สำคัญที่สุดคือภาพของ ‘หัวหน้าครอบครัว’ ที่อบอุ่น
“เวลาผ่านไปเร็วนะ” พอลทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พอโตเป็นผู้ใหญ่ คุณจะเริ่มคิดว่าชีวิตจะเป็นอย่างไรถ้าเขายังอยู่… แต่มันสำคัญมากนะ ที่เราจะต้องจดจำพ่อในแบบที่เขาเคยเป็น ไม่ใช่จดจำเขาจากสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนจบ”
